کودکان مبتلا به اوتیسم معمولا از رفتارهایی برای بیان خواسته ها، نیازها، اضطراب ها و ناامیدی های خود استفاده می کنند. این رفتارها می تواند شامل موارد زیر باشد:

-بی قراری

-خود تحریکی

-تکان دادن

-ضربه زدن

-تکرار کلمات یا عبارات

-تقلید کردن

-اقدامات خودآزاری

-پرخاشگری

-گاز گرفتن

-نادیده گرفتن همسالان

-امتناع از پیروی از دستورالعمل ها

-فرار کردن

در حالی که رفتارها ابزار ارتباطی مهمی هستند، برخی از رفتارها می توانند یادگیری را در محیط کلاسی درس مختل کنند. مداخلات مختلف به دانش آموزان مبتلا به اوتیسم مهارت های جدیدی می آموزد و به آنها کمک می کند تا راه های قابل قبولی برای برقراری ارتباط، اجتماعی شدن و عملکرد ایجاد کنند.

چگونه با مشکلات رفتاری دانش آموزان اوتیسم در کلاس مقابله کنیم؟

راهکارهایی برای مدیریت چالش های رفتاری اوتیسم در کلاس درس

استراتژی‌های زیر به کارکنان مدرسه کمک می‌کند تا با موفقیت با چالش‌های رفتاری کودکان مبتلا به اوتیسم در کلاس برخورد کنند:

یک برنامه رفتاری را دنبال کنید.

از آنجایی که هر کودک مبتلا به اوتیسم منحصر به فرد است، به یک برنامه رفتاری سفارشی نیاز دارد. این سند بخشی از برنامه آموزش فردی کودک (IEP) است و نیازهای کودک را تشریح می کند و شامل مراحل خاصی است که رفتارهای ناسازگارانه را بدون تنبیه کودک بهبود می بخشد.

یک طرح رفتاری با یک تحلیل رفتاری عملکردی (FBA) شروع می شود. این تحلیل ریشه رفتارهایی را مشخص می کند که می تواند شامل تمایل کودک برای به دست آوردن یک شی، فعالیت یا حواس، فرار از یک تقاضا یا موقعیت نامطلوب یا جلب توجه باشد. FBA فراوانی و شدت رفتارها را توصیف می کند، علل و پیامدهای رفتارها را شناسایی می کند و راه حل های ممکن را پیشنهاد می کند. با اطلاعات یک FBA، یک مشاور ویژه یا آموزش رفتار یک طرح مداخله رفتاری (BIP) می نویسد. این سند رفتارهای چالش برانگیز، علل آنها و راه حل های مؤثری را که مخصوص نیازهای کودک است، فهرست می کند. BIP شامل اهداف قابل اندازه گیری است که معلم و سایر کارکنان می توانند نظارت کنند. با رسیدن دانش آموز به اهداف می توان BIP را تغییر داد.

نقاط قوت و علایق را در خود بگنجانید.

هر کودکی دارای نقاط قوت و علایق است. این دارایی‌ها می‌توانند به اهرمی تبدیل شوند تا به کودکان کمک کند بیشتر در کلاس شرکت کنند، در کار باقی بمانند و چالش‌های رفتاری را کاهش دهند. دانش آموزان مبتلا به اوتیسم را از نزدیک مشاهده کنید تا دارایی های منحصر به فرد آنها را کشف کنید. سپس کارکنان مدرسه می توانند نقاط قوت و علایق کودکان را در برنامه درسی، فعالیت ها و سیستم پاداش ها بگنجانند تا رفتار مثبت را تحریک کنند.

افزایش ساختار

تغییرات در برنامه روزانه می تواند برای بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم استرس ایجاد کند. این دانش‌آموزان در روتین و سازگاری رشد می‌کنند و ممکن است زمانی که در مدرسه با موقعیت‌های غیرقابل پیش‌بینی مواجه می‌شوند، رفتارهای ناسازگاری از خود نشان دهند. افزایش ساختار کلاس و سازماندهی روزانه ممکن است استرس و فشار را کاهش دهد. تغییراتی مانند یک کلاس درس سازماندهی شده، برنامه روزانه قابل پیش بینی، برنامه فعالیت های بصری، مرزهای فیزیکی و سایر برنامه های معمول ممکن است به دانش آموز کمک کند در طول روز مدرسه و کلاس درس احساس آرامش کرده و آشفتگی کمتری داشته باشند.

انتظارات واقع بینانه را تنظیم و توضیح دهید.

بیشتر کودکان زمانی که بدانند چه چیزی از آنها خواسته می شود و زمانی که مهارت های لازم برای برآورده کردن این انتظارات را دارند، عملکرد بهتری دارند. کودکان مبتلا به اوتیسم تفاوتی با هم ندارند، به خصوص که آنها می توانند به صورت واقعی فکر کنند. انتظارات واقع بینانه را با دقت تنظیم کنید و برای کاهش مشکلات رفتاری دانش آموز اوتیسم در کلاس درس، آن انتظارات را به وضوح توضیح دهید. برای مثال، ممکن است معلمان نیاز داشته باشند که به دانش آموزان به صورت بصری نشان دهند که چه کاری باید انجام دهند و از دستورالعمل های ساده استفاده کنند. از کودک بخواهید که دستورالعمل ها را برای معلم نیز تکرار کند تا از درک و کاهش طغیان اطمینان حاصل شود.

انتقال های زمانی

جابجایی بین فعالیت ها و جابجایی بین کلاس ها می تواند دانش آموزان مبتلا به اوتیسم را ناامید کند. آن‌ها معمولاً با انجام روتین و قابل پیش‌بینی دروس پیشرفت می‌کنند و همچنین بهتر است قبل از انتقال به یک فعالیت جدید، اجازه دهید که تمرین قبلی را تمام کنند. برای جلوگیری از چالش های رفتاری، زمان را با دقت تغییر دهید و سعی کنید تا حد امکان از اختلالات جلوگیری کنید. برنامه‌های کتبی یا تصویری انتظارات را روشن می‌کنند و پیام‌های شفاهی نیز ممکن است دانش‌آموزان را برای انتقال آرام ترغیب کنند.

به حساسیت های حسی رسیدگی کنید.

حساسیت به بافت ها، عطرها، نورهای روشن و سر و صدا چند چالشی هستند که ممکن است بر کودکان مبتلا به اوتیسم تأثیر بگذارند. این حساسیت های حسی می تواند باعث ناراحتی و درد شود که ممکن است قبل از رفتارهای چالش برانگیز باشد.

برای بهبود راحتی، حساسیت های حسی کودک را برطرف کنید. معلمان می توانند با مشاهده کودک و صحبت با والدین یا مراقبان این حساسیت ها را کشف کنند. ممکن است حذف محرک های حسی هر کودک غیرممکن باشد، اما تغییرات ساده مانند کم کردن نور یا اجتناب از راهروهای شلوغ می تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند. البته متخصص کاردرمانی می تواند با طراحی یک رژیم حسی برای کودکان اوتیسم به تعادل سیستم حسی کمک کند که منجر به عملکرد بهتر او در محیط کلاس می شود.

ارائه فضای آرام

برای دانش آموزان مبتلا به اوتیسم به دلیل حساسیت شنوایی معمول است که در مدرسه احساس ناراحتی، غرق شدن، یا اضطراب داشته باشند. این احساسات تا زمانی ایجاد می شود که کودک با رفتارهای چالش برانگیز پاسخ دهد. یک فضای آرام در گوشه ای از کلاس درس یا اتاق دیگر می تواند به دانش آموزان کمک کند قبل از اینکه کلاس درس را مختل کنند آرام شوند. در حالت ایده آل، این فضا شامل ابزارهایی است که به کودکان کمک می کند احساس امنیت و آرامش داشته باشند. تاب، دیوار لاستیکی، وسایل هنری، نورهای کم، بدون سر و صدا و سایر ابزارها به کودک اجازه می دهد تا فشار را کاهش دهد و برای بازگشت موفقیت آمیز به کلاس آماده شود.

بهبود مهارت های ارتباطی

از آنجایی که دانش آموزان مبتلا به اوتیسم اغلب برای برقراری ارتباط مشکل دارند، ممکن است از استراتژی هایی که مهارت های ارتباطی عملکردی را آموزش می دهند، سود ببرند. بهبود توانایی های ارتباطی می تواند به کودکان کمک کند تا بهتر ارتباط برقرار کنند و ممکن است مشکلات رفتاری اوتیسم را در کلاس کاهش دهند. ابزارهای ارتباطی موجود شامل ابزارهای ارتباطی تقویتی و جایگزین (AAC) مانند زبان اشاره و سیستم ارتباطی تبادل تصویر (PECS) است. گفتار و زبان درمانی همچنین می تواند در محیط های طبیعی و مختلف در طول روز رخ دهد و معلمان، همسالان، کارکنان و خانواده کودک را درگیر کند. اهداف ارتباطی، درمان ها و ابزار کودک در IEP فهرست شده و در صورت نیاز به روز می شود.

تکنیک های آرام بخش را اجرا کنید.

هنگامی که دانش آموزی در کلاس درس به صورت کلامی یا فیزیکی مزاحم یا پرخاشگر می شود، کارکنان ممکن است به همان شکل پاسخ دهند. با این حال، یک رفتار آرام می تواند تأثیر زیادی بگذارد و اغلب به جای تشدید اوضاع، وضعیت را خنثی می کند. کارکنان کلاس وقتی می توانند چالش های رفتاری را با موفقیت بیشتری مدیریت کنند که تکنیک های آرامش بخشی را خودشان و با بچه ها اجرا کنند. تنفس عمیق، شمردن تا ۱۰، استراحت کردن، فشار دادن به دیوار و استفاده از صدایی آرام و آهسته چند استراتژی هستند که تنش را کاهش می دهند.

این تکنیک‌ها و سایر تکنیک‌های آرامش‌ بخش را می‌توان در لحظه مورد استفاده قرار داد یا به بخشی از روال روزانه کلاس تبدیل شد، زیرا هر دانش‌آموز ابزارهای مفیدی را ایجاد می‌کند که باعث ایجاد صلح و آرامش می‌شود.

با موفقیت مشکلات رفتاری اوتیسم را در کلاس مدیریت کنید.

با موفقیت مشکلات رفتاری اوتیسم را در کلاس مدیریت کنید.

کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است رفتارهای چالش برانگیزی را در کلاس از خود نشان دهند. چندین استراتژی می تواند به کارکنان کمک کند تا رفتارها را به درستی مدیریت کنند، اختلالات کلاس را کاهش دهند و دسترسی هر دانش آموز کلاس را به آموزش ایمن و مؤثر فراهم کنند. با وجود این مراحل، برخی از دانش آموزان مبتلا به اوتیسم ممکن است نیاز به حمایت بیشتری داشته باشند. مراکز حرفه ای مانند مرکز تخصصی درمان اوتیسم تحت نظارت دکتر احسان حسینی سیانکی یک محیط آموزشی را ارائه می دهد که برای پاسخگویی به نیازهای خاص کودک و مدیریت موفقیت آمیز چالش های رفتاری او طراحی شده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این قسمت نباید خالی باشد
این قسمت نباید خالی باشد
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

5 × دو =

× پشتیبانی 24 ساعته