ارزیابی و غربالگری کودکان اوتیسم

تشخیص اختلال طیف اوتیسم (ASD) ممکن است دشوار باشد زیرا هیچ آزمایش و تست پزشکی مانند آزمایش خون برای تشخیص این اختلال وجود ندارد. پزشکان و دکتر متخصص سابقه رشد تکاملی و رفتار کودک را برای تشخیص مورد ارزیابی قرار می دهند. اختلال اوتیسم گاهی اوقات در ۱۸ ماهگی یا کمتر قابل تشخیص است. در سن ۲ سالگی تشخیص توسط یک متخصص باتجربه می تواند بسیار قابل اعتماد تلقی شود. با این حال بسیاری از کودکان تا سن بالاتر تشخیص نهایی را دریافت نمی کنند. برخی از افراد تا زمان بلوغ یا بزرگسالی تشخیص داده نمی شوند. این تأخیر به این معنی است که کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ممکن است اقدامات اولیه مورد نیاز خود را دریافت نکنند.

علائم اولیه اوتیسم به شرح ذیل می باشد:

  • اجتناب از تماس چشمی
  • علاقه کم به کودکان دیگر یا مراقبین
  • مشکلات گفتاری و ارتباطی (به عنوان مثال داشتن کلمات کمتر از همسالان یا مشکل در استفاده از کلمات برای برقراری ارتباط)
  • ناراحت شدن از تغییرات جزئی در زندگی روزمره

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریها (CDC) “علائم را یاد بگیرید و زود اقدام کنید. ” این برنامه منابع رایگان برای کمک به خانواده ها در نظارت بر مراحل رشد و شناسایی علائم نگرانی های رشدی از جمله اوتیسم را فراهم می کند. هنگامی که کودکان مبتلا به اوتیسم نوجوان و بزرگسال می شوند، ممکن است در ایجاد و حفظ دوستی، برقراری ارتباط با همسالان و بزرگسالان یا درک رفتارهایی که در مدرسه یا شغل انتظار می رود، دچار مشکل شوند. ممکن است دارای بیماری های همزمان مانند اختلال نقص توجه و بیش فعالی، وسواس فکری عملی، اضطراب، افسردگی یا اختلال سلوک باشند. نظارت، غربالگری، ارزیابی و تشخیص کودکان مبتلا به طیف اوتیسم در اسرع وقت برای اطمینان از دریافت خدمات و پشتیبانی از کودکان برای رسیدن به پتانسیل کامل خود بسیار مهم است.

 

نظارت بر رشد تکاملی

نظارت بر رشد تکاملی چگونگی رشد و تغییر کودکان و اینکه آیا کودک شما مراحل عادی رشد را در بازی، یادگیری، گفتار، رفتار و حرکت طی می کند مورد بررسی قرار می دهد. والدین، ​​پدربزرگ و مادربزرگ و سایر مراقبین کودک می توانند در نظارت بر رشد کودک مشارکت کنند. برای دیدن چگونگی رشد فرزندتان می توانید از چک لیست نقاط عطف رشد استفاده کنید. اگر متوجه شدید که فرزندتان نقاط عطفی را تجربه نمی کند در مورد نگرانی های خود با پزشک یا متخصص توانبخشی خود صحبت کنید. پزشک یا دکتر متخصص توانبخشی ممکن است در مورد رشد فرزندتان سوالاتی از شما بپرسند یا با کودک شما صحبت و بازی کنند تا ببینند آیا در حال پیشرفت است یا نه. یک نقطه عطف فراموش شده می تواند نشانه ای از یک مشکل باشد بنابراین پزشک یا دکتر متخصص کاردرمانی با استفاده از یک آزمایش یا معاینه بررسی دقیق تری انجام می دهد.

 

غربالگری رشد تکاملی

غربالگری رشد از نزدیک به چگونگی رشد کودک شما نگاه می کند. کودک شما مورد بررسی قرار می گیرد یا شما یک پرسشنامه در مورد فرزند خود تکمیل می کنید. ابزارهایی که برای غربالگری رشد و رفتار استفاده می شود، پرسشنامه های رسمی یا چک لیست های مبتنی بر تحقیق است که درباره رشد کودک سوالاتی را مطرح می کند از جمله گفتار، حرکت، تفکر، رفتار و احساسات.

غربالگری رشد می تواند توسط پزشک یا دکتر کاردرمان و روانشناس انجام شود اما همچنین توسط متخصصان دیگر در مراقبت های بهداشتی جامعه یا مدارس انجام می شود. غربالگری رشد نسبت به نظارت بر رشد رسمی تر است و به طور معمول کمتر از نظارت بر رشد انجام می شود. اگر شما یا پزشک نگران هستید کودک شما باید تحت غربالگری قرار گیرد. با این حال غربالگری رشد بخشی منظم از برخی از ویزیت های مناسب کودکان برای همه کودکان است حتی اگر نگرانی خاصی وجود نداشته باشد. آکادمی اطفال آمریکا (AAP) غربالگری رشدی و رفتاری را برای همه کودکان در هنگام مراجعه منظم کودکان در این سنین توصیه می کند:

  • ۹ ماهگی
  • ۱۸ ماهگی
  • ۲۴ ماهگی
  • ۳۰ ماهگی

علاوه بر این آکادمی اطفال آمریکا توصیه می کند که همه کودکان به طور خاص برای اختلال طیف اوتیسم در ویزیت های منظم پزشک باید مورد بررسی قرار بگیرند. اگر کودکی در معرض خطر ابتلا به اوتیسم باشد (مثلاً داشتن خواهر، برادر یا سایر اعضای خانواده مبتلا به اوتیسم) یا اگر بعضی اوقات رفتارهای مرتبط با اوتیسم وجود دارد، ممکن است غربالگری اضافی مورد نیاز باشد.

اگر کودک شما به دلیل تولد زودرس، وزن کم هنگام تولد، خطرات زیست محیطی مانند قرار گرفتن در معرض سرب یا سایر عوامل در معرض خطر بیشتری برای مشکلات رشد است، ممکن است پزشک شما در مورد غربالگری اضافی نیز بحث کند. اگر کودک دارای مشکل طولانی مدت سلامتی یا بیماری تشخیص داده شده باشد، کودک باید تحت نظارت و غربالگری رشد و نمو در تمام زمینه های رشد باشد دقیقاً مانند کودکانی که نیازهای ویژه بهداشتی ندارند.

 

ارزیابی جامع رشد تکاملی

یک بررسی کوتاه با استفاده از ابزار غربالگری تشخیصی را ارائه نمی دهد، اما نشان می دهد که آیا کودک در مسیر رشد مناسب است یا یک متخصص باید از نزدیک کودک را بررسی کند. اگر ابزار غربالگری زمینه مورد نگرانی را شناسایی کند ممکن است به ارزیابی رسمی نیاز باشد. این ارزیابی رسمی نگاه عمیق تری به رشد کودک است که معمولاً توسط یک متخصص آموزش دیده مانند متخصص اطفال، روانشناس کودک، دکتر گفتاردرمانی، دکتر کاردرمانی یا متخصص دیگر انجام می شود. متخصص ممکن است کودک را مشاهده و بررسی کند و از والدین یا مراقبان سوالاتی را بپرسند یا از آنها بخواهد پرسشنامه پر کنند. نتایج این ارزیابی رسمی مشخص می کند که آیا کودک به درمان های خاص یا خدمات مداخله زودرس یا هر دو نیاز دارد.

 

علائم و نشانه های اوتیسم

یک فرد مبتلا به اوتیسم ممکن است:

  • در ۱۲ ماهگی به نام خود پاسخ نمی دهد.
  • در ۱۴ ماهگی به اشیاء اشاره نمی کند. (اشاره به هواپیمایی که در آسمان پرواز می کند)
  • در ۱۸ ماهگی نمی تواند بصورت “وانمودی” بازی کند. (وانمود کند که “یک عروسک را غذا می دهد”)
  • از تماس چشمی خودداری می کند و می خواهد تنها باشد.
  • در درک احساسات دیگران یا صحبت در مورد احساسات خود مشکل دارد.
  • در مهارت های گفتاری و زبانی تأخیر دارد.
  • کلمات یا عبارات را بارها و بارها تکرار می کند. (echolalia)
  • به سوالات پاسخ های غیر مرتبط می دهد.
  • از تغییرات جزئی ناراحت می شود.
  • علایق وسواسی دارند.
  • دستان خود را مثل بال و پر زدن تکان‌ می دهند، بدن خود را تکان می دهد یا به صورت دایره ای به دور خود می چرخد.
  • واکنش های غیرمعمول به نحوه صدا، بو، طعم، نگاه یا حواس داشته باشد.

 

مهارتهای اجتماعی

مسائل اجتماعی یکی از علائم رایج در همه انواع اختلال طیف اوتیسم است. افراد مبتلا به اوتیسم فقط “مشکلات” اجتماعی مانند کمرویی ندارند. مسائل اجتماعی که دارند، مشکلات جدی در زندگی روزمره ایجاد می کند. نمونه هایی از مسائل اجتماعی مربوط به اوتیسم:

  • در ۱۲ ماهگی به نام خود پاسخ نمی دهد.
  • از تماس چشمی اجتناب می کند.
  • ترجیح می دهد به تنهایی بازی کند.
  • با دیگران منافع مشترکی ندارد.
  • فقط برای رسیدن به یک هدف مطلوب تعامل می کند.
  • حالات چهره ای یکنواخت یا نامناسب دارد.
  • مرزهای فضای شخصی را درک نمی کند.
  • از تماس فیزیکی اجتناب می کند یا در برابر آن مقاومت می کند.
  • در هنگام پریشانی توسط دیگران آرام نمی شود.
  • در درک احساسات دیگران یا صحبت در مورد احساسات خود مشکل دارد.

نوزادان معمولی علاقه زیادی به جهان و افراد اطراف خود دارند. یک کودک نوپای معمولی با نگاه کردن به چشمان مردم، کپی کردن کلمات و اعمال و استفاده از حرکات ساده مانند کف زدن و تکان دادن دست “خداحافظی” با دیگران ارتباط برقرار می کنند. کودکان نوپای معمولی همچنین علاقه خود را به بازی های اجتماعی نشان می دهند. اما یک کودک خردسال مبتلا به اوتیسم در تعامل با دیگران دچار مشکل می باشد.

برخی از افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است اصلاً علاقه ای به افراد دیگر نداشته باشند. دیگران ممکن است دوست داشته باشند اما نمی دانند که چگونه رابطه دوستی برقرار کنند. بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم در یادگیری رعایت نوبت و به اشتراک گذاشتن (سهیم شدن اسباب بازیها) دچار مشکل هستند که باعث می شود که سایر کودکان تمایل به بازی با آنها نداشته باشند. افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است در نشان دادن یا صحبت کردن در مورد احساسات خود مشکل داشته باشند. آنها همچنین ممکن است در درک احساسات دیگران مشکل داشته باشند. بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم نسبت به لمس شدن بسیار حساس هستند و ممکن است تمایلی به بغل شدن یا نوازش نداشته باشند. رفتارهای خود تحریکی (به عنوان مثال زدن بال بال زدن) در میان افراد مبتلا به اوتیسم معمول است. همچنین اضطراب و افسردگی برخی از افراد مبتلا به اوتیسم را تحت تأثیر قرار می دهد. همه این علائم می تواند مدیریت سایر مشکلات اجتماعی را دشوارتر کند.

 

ارتباطات

هر فرد مبتلا به اوتیسم مهارت های ارتباطی مختلفی دارد. بعضی از افراد می توانند خوب صحبت کنند و برخی کلاً نمی توانند صحبت کنند یا فقط خیلی کم صحبت می کنند. حدود ۴۰٪ کودکان مبتلا به اوتیسم اصلاً صحبت نمی کنند. حدود ۲۵٪ – ۳۰٪ کودکان مبتلا به اوتیسم در ۱۲ تا ۱۸ ماهگی کلمات خاصی دارند و آنها را از دست می دهند. دیگران ممکن است صحبت کنند. نمونه هایی از مسائل ارتباطی مربوط به اوتیسم:

  • تأخیر در گفتار و مهارت های زبانی
  • کلمات یا عبارات را بارها و بارها تکرار می کند. (echolalia)
  • ضمایر را معکوس می کند. (به عنوان مثال می گوید “شما” به جای “من”)
  • به سوالات پاسخ های نامرتبط می دهد.
  • اشاره نمی کند یا به آن پاسخ نمی دهد.
  • بیان چهره ای ندارد یا بسیار کم است‌.
  • با صدای یکنواخت، ربات مانند یا آواز خواندن صحبت می کند.
  • در بازی تظاهر نمی کند. (به عنوان مثال وانمود نمی کند که “عروسک” را غذا می دهد)
  • شوخی، کنایه یا طعنه را نمی فهمد.

افراد مبتلا به اوتیسم که صحبت می کنند ممکن است به روش های غیرمعمول از زبان استفاده کنند. آنها ممکن است نتوانند کلمات را در جملات واقعی قرار دهند. برخی از افراد مبتلا به اوتیسم همزمان فقط یک کلمه می گویند. دیگران کلمات یا عبارات مشابه را بارها و بارها تکرار می کنند. برخی از کودکان گفته های دیگران را تکرار می کنند حالتی به نام اکولالیا. کلمات تکراری ممکن است بلافاصله یا بعداً گفته شوند. به عنوان مثال اگر از شخصی که مبتلا به اوتیسم است بپرسید، “آیا مقداری آب میوه می خواهید؟” او ممکن است به جای پاسخ دادن به شما تکرار کند “آیا شما آب می خواهید؟”

اگرچه بسیاری از کودکان بدون اوتیسم مرحله ای را طی می کنند که آنچه را می شنوند تکرار می کنند اما به طور معمول از سه سالگی عبور می کند. برخی از افراد مبتلا به اوتیسم می توانند خوب صحبت کنند اما ممکن است برای گوش دادن به صحبت های دیگران مشکل داشته باشند. افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است در استفاده و درک حرکات، زبان بدن یا لحن صدا مشکل داشته باشند. به عنوان مثال ممکن است افراد مبتلا به اوتیسم معنای خداحافظی را درک نکنند. حالات چهره ای، حرکات و حرکات صورت ممکن است با گفته های آنها مطابقت نداشته باشد. به عنوان مثال افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است هنگام گفتن چیزی ناراحت کننده لبخند بزنند.

افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است بگویند “شما” وقتی معنی “من” را می دهند یا برعکس. صدای آنها ممکن است یکنواخت، ربات مانند یا بلند به نظر برسد. افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است بیش از حد نزدیک به شخصی که با او صحبت می کنند بایستند یا ممکن است برای مدت طولانی با یک موضوع مکالمه همراه باشند. آنها ممکن است بیشتر از چیزی که واقعاً دوست دارند صحبت کنند تا اینکه با کسی گفتگوی رفت و برگشت داشته باشند.

 

علایق و رفتارهای غیرمعمول

بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم علاقه یا رفتارهای غیرمعمولی دارند. نمونه هایی از علایق و رفتارهای غیر معمول مربوط به اوتیسم:

  • اسباب بازی ها یا اشیاء دیگر را بصورت ردیف در کنار هم قرار می دهد.
  • با اسباب بازی ها هر بار به همان شکل بازی می کند.
  • قطعات اشیاء را دوست دارد. (به عنوان مثال چرخ ها)
  • بسیار منظم است.
  • از تغییرات جزئی ناراحت می شود.
  • دارای علایق وسواسی است.
  • باید روال خاصی را دنبال کند.
  • بال بال زدن با دستها، نوسان و تکان دادن بدن یا چرخیدن به دور خود مشاهده می شود.

حرکات تکراری اعمالی است که بارها و بارها تکرار می شود. ممکن است در یک قسمت از بدن یا کل بدن یا حتی یک شی یا اسباب بازی دیده شود. به عنوان مثال افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است زمان زیادی را به طور مکرر پر و بال زدن یا تکان خوردن از یک طرف به آن طرف دیگر بگذرانند. آنها ممکن است بارها و بارها یک چراغ را خاموش و روشن کنند یا چرخ های یک ماشین اسباب بازی را بچرخانند. این نوع فعالیت ها به عنوان خود تحریکی یا “تحریک کننده” شناخته می شوند. تغییر در الگوی روتین روزانه مانند توقف در راه بازگشت از مدرسه می تواند برای افراد مبتلا به اوتیسم بسیار ناراحت کننده باشد. آنها ممکن است “کنترل خود را از دست دهند” و دچار “ذوب شدن” یا “کج خلقی” شوند خصوصاً اگر در یک مکان عجیب باشند.

 

سایر علائم اوتیسم

برخی از افراد مبتلا به ASD علائم دیگری دارند. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • بیش فعالی (بسیار فعال)
  • تکانشگری (اقدام بدون فکر)
  • دامنه توجه کوتاه
  • پرخاشگری
  • صدمه به خود
  • بداخلاقی
  • عادت های غذایی غیر معمول
  • اختلال بی خوابی کودکان اوتیسم
  • خلق و خوی غیر عادی
  • عدم ترس یا ترس بیش از حد انتظار
  • واکنشهای غیرمعمول به نوع صدا، بو، طعم، نگاه یا حواس (اختلال یکپارچگی حسی)

افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است پاسخ های غیرمعمولی به لمس، بو، صدا، مناظر و طعم و حواس داشته باشند. به عنوان مثال ممکن است واکنش بیش از حد یا کمتر از حد نرمال به درد یا در برابر صدای بلند داشته باشند. آنها ممکن است عادات غذایی غیر طبیعی داشته باشند. به عنوان مثال برخی از افراد مبتلا به اوتیسم رژیم خود را فقط به چند ماده غذایی محدود می کنند. دیگران ممکن است از مواد غیر غذایی مانند خاک یا سنگ استفاده کنند (به این مورد پیکا گفته می شود). همچنین ممکن است مواردی مانند یبوست مزمن یا اسهال داشته باشند.

افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است عادت های خواب عجیب داشته باشند. همچنین ممکن است حالات خلقی یا واکنشهای عاطفی غیر معمولی داشته باشند. به عنوان مثال آنها ممکن است در مواقع غیرمعمول بخندند یا گریه کنند یا در مواقعی که انتظار دارید هیچ عکس العمل احساسی نشان ندهند. علاوه بر این آنها ممکن است از چیزهای خطرناک نترسند و از اشیاء یا حوادث بی ضرر ترس داشته باشند.

 

مرکز ارزیابی، تشخیص و درمان اوتیسم

این مرکز با دو شعبه در غرب و شرق تهران، بیش از ۱۵ سال سابقه، کادری مجرب و تجهیزات روز دنیا بعنوان بهترین مرکز ارزیابی، تشخیص و درمان اوتیسم در ایران و شهر تهران مشغول به کار می باشد.

 

موارد مرتبط با اختلال طیف اوتیسم:

بهترین مرکز کاردرمانی اوتیسم

بهترین مرکز گفتاردرمانی اوتیسم

بهترین مرکز بازی درمانی اوتیسم

علائم تشخیص اختلال طیف اوتیسم

رفتارهای کلیشه ای در اوتیسم

آمار و ارقام اوتیسم

بهترین راههای درمان اوتیسم

درمان هایی که به اختلال اوتیسم کمک می کند.

طب مکمل در اوتیسم

آموزش والدین دارای کودکان اوتیسم

علائم سندروم آسپرگر

علائم اوتیسم عملکرد بالا

تشنج در اوتیسم

نحوه آموزش کودکان مبتلا به اوتیسم

بهترین مرکز ماساژ درمانی اوتیسم 

رژیم حسی برای کودکان اوتیسم

تاثیر رژیم حسی برای کودکان اوتیسم

آیا جلوگیری از اختلال اوتیسم امکان پذیر است؟

 

 

۲ دیدگاه. ارسال دیدگاه جدید

  • سلام تشخیص زودهنگام کودکان اوتیسم نقش بسیار مهمی در درمان آنها دارد، بنده والد یک کودک اوتیسمی هستم که متاسفانه بعلت تشخیص نادرست زمان را از دست دادیم تا اینکه دکتر حسینی سیانکی بعد از ارزیابی تشخیص دقیق دادند و کار درمان را شروع کردیم.

  • سلام پسر من فرید جان مبتلا به اوتیسم هستش و در سن سه سالگی تشخیص گرفت الان حدود یکسال و نیم هستش که از خدمات این مرکز تحت نظر دکتر حسینی سیانکی برای ارزیابی و درمان استفاده میکنیم. خداروشکر پسرم خیلی بهتر شده و برنامه آموزش را برای سنجش ورود به مدرسه شروع کردیم و وقتیکه به گذشته نگاه میکنم باورم نمیشد که یکروز بشه که فرید بتونه به مدرسه عادی بره و این اتفاق با کمک های مرکز و پیگیری ما داره محقق میشه و آرزو میکنم برای همه خانواده هایی که فرزند اوتیسمی دارند اتفاق بیفته و ازتون خواهش میکنم پیگیر باشید و ناامید نشید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست
× پشتیبانی 24 ساعته