وقتی با فردی مبتلا به سندرم آسپرگر آشنا می‌شوید، معمولاً دو ویژگی در همان برخوردهای اولیه جلب توجه می‌کند. نخست اینکه این افراد از نظر هوشی تفاوتی با دیگران ندارند و حتی در برخی زمینه‌ها بسیار توانمند هستند. دوم اینکه معمولاً در مهارت‌های اجتماعی و تعاملات بین‌فردی با چالش‌هایی روبه‌رو هستند. افراد دارای سندرم آسپرگر اغلب تمایل دارند روی یک موضوع خاص به‌صورت عمیق و گاه وسواسی تمرکز کنند یا برخی رفتارها و علایق تکراری را بارها انجام دهند. این ویژگی‌ها بخشی از الگوی رفتاری آن‌ها محسوب می‌شود و لزوماً نشانه ضعف هوشی یا مشکل یادگیری نیست.

در گذشته، پزشکان آسپرگر را به‌عنوان یک اختلال مستقل در نظر می‌گرفتند. اما از سال ۲۰۱۳ و با انتشار نسخه پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5)، شیوه طبقه‌بندی این اختلال تغییر کرد. بر اساس این راهنما، سندرم آسپرگر دیگر به‌عنوان یک تشخیص جداگانه مطرح نمی‌شود و اکنون زیرمجموعه‌ای از اختلال طیف اوتیسم (ASD) به شمار می‌آید.

اختلال طیف اوتیسم مجموعه‌ای از شرایط رشدی را شامل می‌شود که با تفاوت‌هایی در ارتباط اجتماعی، رفتار و علایق مشخص می‌شوند. با این حال، شدت علائم در افراد مختلف متفاوت است. به همین دلیل، بسیاری از متخصصان، آسپرگر را نوعی اوتیسم با عملکرد بالا می‌دانند؛ یعنی حالتی که در آن شدت علائم کمتر بوده و توانایی‌های شناختی فرد در سطح طبیعی یا حتی بالاتر قرار دارد. با وجود تغییرات رسمی در طبقه‌بندی پزشکی، هنوز هم بسیاری از مردم و حتی برخی متخصصان از اصطلاح سندرم آسپرگر استفاده می‌کنند، زیرا این واژه به درک بهتر ویژگی‌های خاص این گروه از افراد کمک می‌کند.

در DSM-5 همچنین تشخیص جدیدی با عنوان اختلال ارتباط اجتماعی معرفی شده است. این اختلال در برخی نشانه‌ها با آسپرگر همپوشانی دارد و برای افرادی به‌کار می‌رود که با وجود هوش طبیعی، در مهارت‌های گفتاری، نوشتاری و برقراری ارتباط اجتماعی دچار مشکل هستند، اما سایر ویژگی‌های طیف اوتیسم را ندارند.

علائم آسپرگر چه هستند؟

آسپرگر در اوایل زندگی شروع می شود. اگر شما پدر یا مادر یک کودک آسپرگر هستید، ممکن است متوجه شوید که او نمی تواند ارتباط چشمی برقرار کند. همچنین ممکن است دریابید که فرزند شما در موقعیت های اجتماعی بی دست و پا به نظر می رسد و نمی داند وقتی کسی با او صحبت می کند چه چیزی بگوید یا چگونه پاسخ دهد. او ممکن است نشانه های اجتماعی را که در افراد دیگر وجود دارد ، مانند زبان بدن یا حرکات چهره ای را نداشته باشد. به عنوان مثال، او ممکن است متوجه نشود که وقتی کسی اخم می کند او عصبانی است.

نشانه دیگر این است که کودک شما ممکن است عواطف کمی را نشان دهد. او ممکن است هنگام خوشحال شدن بدلیل یک شوخی لبخند نزند. یا ممکن است او با حالت روباتیک صحبت کند. اگر فرزند شما این شرایط را داشته باشد ، او ممکن است بیشتر اوقات درباره خودش صحبت کند و با شدت زیادی روی یک موضوع واحد مانند سنگ یا آمار فوتبال صحبت کند، و او ممکن است خیلی زیاد خود را تکرار کند، خصوصاً در موضوعی که به آن علاقه مند باشد. او ممکن است همین حرکتها را بارها و بارها انجام دهد. او همچنین ممکن است تغییر را نپسندد. به عنوان مثال، او ممکن است هر روز همان غذا را برای صبحانه بخورد یا در روزهای تحصیل  در جابجایی از یک  کلاس به کلاس دیگر مشکل داشته باشد.

چگونه می توانید تشخیص آسپرگر را بگیرید.

اگر در کودک خود علائمی مشاهده کردید، پزشک متخصص اطفال خود را ببینید. او می تواند شما را به یکی از متخصصان بهداشت روان که در زمینه ASD تخصص دارد مانند یکی از این موارد ارجاع دهد(بهترین دکتر تشخیص اوتیسم ایران):

روانشناس. او مشکلات را با احساسات و رفتار تشخیص می دهد و درمان می کند.

متخصص مغز و اعصاب کودکان. او شرایط مربوط به مشکلات مغزی را درمان می کند.

متخصص رشد کودکان. وی در زمینه گفتار و زبان و سایر مشکلات رشد تکاملی تخصص دارد. (کاردرمان و گفتاردرمان)

روانپزشک. او در شرایط بهداشت روان تخصص دارد و می تواند برای معالجه آنها دارویی تجویز کند.

این وضعیت اغلب با رویکرد تیمی درمان می شود. این بدان معناست که شما ممکن است بیش از یک پزشک را برای مراقبت از فرزند خود ببینید.

پزشک در مورد رفتار فرزندتان سؤالاتی از شما خواهد کرد ، از جمله:

چه علائمی دارد و چه موقع برای اولین بار متوجه آنها شدید؟

چه زمانی فرزند شما برای اولین بار یاد گرفته است که صحبت کند و چگونه ارتباط برقرار می کند؟

آیا او روی هر موضوع یا فعالیتی متمرکز است؟

آیا او دوست دارد و چگونه با دیگران تعامل دارد؟

سپس او فرزند شما را در موقعیت های مختلف مشاهده می کند تا نوع ارتباط و رفتار کودک را بررسی کند.

چه درمان هایی به اختلال طیف اوتیسم کمک می کنند؟

درمان در هر کودک متفاوت است، بنابراین یک رویکرد یک اندازه برای همه وجود ندارد. پزشک ممکن است برای یافتن یکی از روش های درمانی چند روش درمانی را امتحان کند. درمان اوتیسم شامل موارد زیر است:

کاردرمانی در اوتیسم: این فعالیت ها به کودکان مبتلا به اوتیسم کمک می کند که در انجام کارهای روزمره مانند بستن دکمه پیراهن یا نگه داشتن صحیح چنگال توانایی های لازم را کسب کنند. اما می تواند هر چیزی را که مربوط به مدرسه ، کار یا بازی باشد ، در بر بگیرد. توجه و تمرکز بستگی به نیازها و اهداف کودک دارد.درمان یکپارچگی حسی نیز از اهداف کاردرمانی می باشد. کار درمانگران در حوزه مهارت های اجتماعی، مهارت های شناختی، رفتاردرمانی، توانبخشی جسمی حرکتی، پردازش حسی و بازی درمانی آموزش می بینند در نتیجه بخاطر رویکرد کلی نگری که دارند یک بخش مهم و اولیه در درمان و بهبود کودکان دارای اختلال اوتیسم هستند.

آموزش مهارتهای اجتماعی: در گروه ها یا جلسات یک به یک ، درمانگران به کودک خود یاد می دهند که چگونه با دیگران تعامل داشته و خود را با روشهای مناسب تری بیان کند. مهارتهای اجتماعی معمولاً با الگوبرداری از رفتار معمولی به بهترین وجه آموخته می شوند.

گفتاردرمانی در اوتیسم: این به بهبود مهارت های ارتباطی کودک کمک می کند. به عنوان مثال ، او یاد می گیرد که چگونه به جای یک لحن یکنواخت ، از الگوی رو به بالا و پایین استفاده کند. او همچنین در مورد چگونگی ادامه مکالمه دو طرفه و درک علائم اجتماعی مانند حرکات دست و تماس چشمی درس خواهد گرفت.

درمان شناختی رفتاری (CBT): این به فرزند شما کمک می کند تا روش تفکر خود را تغییر دهد ، بنابراین او می تواند احساسات و رفتارهای تکراری خود را بهتر کنترل کند. او قادر خواهد بود تا در مورد چیزهایی مانند طغیان ، ذوب‌آهن و وسواس کنترل کند.

آموزش عملی و تئوری به والدین: بسیاری از همان تکنیک هایی را که فرزندتان می آموزد به شما آموزش داده می شود تا بتوانید در خانه روی مهارت های اجتماعی کار کنید. برخی از خانواده ها همچنین یک مشاور را برای کمک به آنها برای مقابله با چالش های زندگی با شخصی با آسپرگر می بینند.

تحلیل رفتار کاربردی: این تکنیکی است که مهارت های اجتماعی و ارتباطی مثبت را در فرزند شما ترغیب می کند و از رفتارهایی که ترجیح می دهید نبینید ، دلگرم می کند. درمانگر برای کسب نتیجه از تشویق یا “تقویت مثبت” استفاده می کند.

دارو: هیچ دارویی توسط FDA تایید نشده است که به طور خاص اختلالات اسپرگر یا طیف اوتیسم را درمان می کند. اگرچه برخی از داروها می توانند به علائم مرتبط با آن مانند افسردگی و اضطراب کمک کنند. پزشک ممکن است برخی از این موارد را تجویز کند:

مهار کننده های انتخابی مجدد سروتونین  (SSRIs)

داروهای ضد روان پریشی

داروهای محرک

با یک درمان درست، فرزند شما می تواند یاد بگیرد برخی از چالش های اجتماعی و ارتباطی را که با آن روبرو هستید کنترل کند. او می تواند در مدرسه به خوبی عمل کند و در زندگی به موفقیت خود ادامه دهد. به استحضار می رساند مرکز تخصصی درمان اوتیسم با دو شعبه در پاسداران و سعادت آباد، بیش از ۱۷ سال سابقه در زمینه اختلال اوتیسم در طیف های مختلف، کادری مجرب در زمینه اختلال اوتیسم و مجهز به مداخله های موثر در درمان اوتیسم آماده ارایه خدمات به شما عزیزان می باشد، لطفا جهت هماهنگی با مرکز تخصصی درمان اوتیسم با شماره های درج شده در قسمت بالای سایت تماس حاصل فرمایید.