تأخیر گفتاری و زبانی کودکان دلایل احتمالی مختلفی دارد و برای والدین و مراقبان مهم است که بفهمند اینها چه می‌ توانند باشند و همچنین اینکه چرا ممکن است برای تشخیص و درمان دقیق، یک ارزیابی کامل و حرفه‌ای لازم باشد.

بسیاری از کودکان در برخی مواقع در خواندن، نوشتن یا انجام سایر وظایف مرتبط با یادگیری مشکل دارند. این بدان معنا نیست که آنها ناتوانی های یادگیری دارند.

بسیاری از بزرگسالانی که در دوران کودکی مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) تشخیص داده شده بودند، فکر می کنند علائم آنها ممکن است با بلوغ از بین برود.

از میان پرسش‌های مربوط به اختلال طیف اوتیسم، یکی از رایج‌ ترین سوالات این است که آیا اوتیسم با افزایش سن بهتر می‌ شود یا بدتر می‌ شود.

مشکلات تعادلی حفظ وضعیت پایدار و با ثبات بدن را در هنگام ایستادن، راه رفتن و حتی نشستن برای افراد دشوار می کند. مشکلات تعادل در افراد مسن بیشتر شایع است.

از هر پنج کودک، یک کودک با سرعتی کندتر از همسالان خود، مهارت گفتار و زبان را توسعه می‌دهد. گاهی اوقات کودکان تا ورود به مهدکودک بر این تاخیر غلبه می کنند.

راه رفتن روی انگشتان پا (پنجه رویی) در کودکان خردسال ۳ سال و کمتر، بسیار رایج است. اما راه رفتن روی انگشتان پا، به ویژه در کودکان ۵ سال و بالاتر، اغلب با نابالغی عصبی همراه است.

پنجه رویی در کودکان وضعیتی است که در آن فرد روی انگشتان پا راه می‌رود بدون اینکه وزن زیادی یا وزنی روی سایر قسمت‌های پا – به‌ویژه پاشنه پا وارد کند.

کودکان اغلب روش های خاص خود را برای انجام کارها دارند. هنگامی که کودک شما در حال یادگیری نحوه راه رفتن است، ممکن است الگوهای راه رفتنی را ایجاد کند که در بزرگسالان غیرعادی تلقی می شود.

آیا نگران راه رفتن کودکتان هستید؟ بر اساس مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، اکثر نوزادان باید تا ۱۵ ماهگی چند قدم را به تنهایی و بصورت مستقل راه بروند.

نشستن یک نقطه عطف هیجان انگیز است که به کودکان این فرصت را می دهد تا جهان را به روشی کاملاً جدید کشف کنند. در این مطلب به بررسی تمرین های کاردرمانی برای نشستن می پردازیم.

از لحظه ای که نوزادان وارد زندگی شما می شوند، کارهای بسیار شگفت انگیزی انجام می دهند. معمولاً نوزادان بین ۷ تا ۹ ماهگی می‌توانند بدون حمایت و بصورت مستقل بنشینند.

هنگامی که کودک شما می تواند به تنهایی بنشیند و با خوشحالی از پهلو به پهلو می غلتد، احتمالاً آماده است تا نشستن از وضعیت خوابیده را بیاموزد.

کلمه «نوروتیپیک» یک اصطلاح غیررسمی است که برای توصیف فردی استفاده می‌شود که عملکردهای مغزش توسط جامعه معمول یا مورد انتظار است.

والدین کودکانی که دارای تأخیر و مشکلات رشد فیزیکی هستند، اغلب برای یافتن بهترین راه برای کمک به فرزندشان در رسیدن به پتانسیل کامل خود تلاش می کنند.

تأخیر رشدی حالتی را توصیف می‌کند که کودکان خردسال در رسیدن به نقاط عطف رشد در زمینه‌های ذهنی و فیزیکی، کندتر از همسالان خود هستند.

درخواست کمک برای دستیابی به نقاط عطف رشد مانند غلت زدن، نشستن، سینه خیز رفتن و راه رفتن برخی از متداول ترین سوالاتی است که ما به عنوان کاردرمانگر کودکان می شنویم.

یکی از رایج ترین درخواست های والدین این است که چگونه راه رفتن مستقل را به کودک آموزش دهیم. هنگامی که جشن تولد یک سالگی کودک می گذرد، برخی  از سوال های اقوام و آشنایان مانند «او هنوز راه نمی رود؟» یا «آیا اولین قدم هایش را برداشته است؟»

برخی از کودکان ممکن است در تسلط بر توانایی های خود مشکل داشته باشند. آنها ممکن است با مهارت های حرکتی ظریف یا درشت، پردازش حسی، توانایی های شناختی و تحصیلی و غیره مشکل داشته باشند.

بسیاری از ما والدین شاهد عادت های کنجکاوی فرزندانمان در لیسیدن اشیایی بوده ایم. این باعث می شود که ما سوال کنیم، “چرا کودک خردسال من همه چیز را می لیسد؟” احساس نگرانی در مورد این رفتار قابل درک است، اما نگران نباشید.

شما برای تشخیص و درمان مشکلات ارتباطی و گفتاری فرزندتان دست به کار شده اید و شروع به مراجعه به یک متخصص گفتار درمانی کرده اید. اولین سوالی که از متخصص خود می پرسید این است که گفتاردرمانی فرزند من چقدر طول می کشد؟

آیا شما والدین یا معلم دانش آموزانی هستید که تفاوت های یادگیری دارند؟ کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی، اختلال روخوانی، اختلال دیکته و سایر اختلالات نسبت به همسالان عادی خود در یادگیری دروس تحصیلی چالش های بیشتری را تجربه می کنند.

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم معمولاً چالش‌هایی را در رشد اجتماعی خود تجربه می‌کنند که شامل مشکلاتی در رشد مهارت‌های بازی، برقراری ارتباط با دیگران یا بیان احساسات، نیازها و ایده‌های خود به روش‌های مرسوم می باشد.

آماده کردن فرزندتان برای موقعیت‌های ناآشنا و جدید می‌تواند مهیج و دلهره‌آور باشد. این امر به ویژه در مورد کودکی که دارای اختلال طیف اوتیسم است یا با مشکلات حسی دست و پنجه نرم می کند صادق است.

افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ممکن است در موقعیت‌های حسی، چالش‌های رفتاری خاصی داشته باشند. برای برخی از کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است این موقعیت ها شامل احساس تنفر و بیزاری از بغل شدن توسط دیگران باشد.

دلایل بی شماری وجود دارد که چرا ممکن است فردی دچار لرزش دست شود. شرایط سلامت مانند بیماری پارکینسون، مولتیپل اسکلروزیس، پرکاری تیروئید، هیپوگلیسمی و حتی استرس و اضطراب همگی می‌ توانند منجر به لرزش دست شوند.

تمرین‌های خاصی که در گفتار درمانی نوک زبانی استفاده می‌شود می‌تواند به اصلاح زودهنگام این اختلال کمک کند. همچنین تمرین تکنیک های خانگی به عنوان پشتیبانی می تواند برای اصلاح نوک زبانی حرف زدن مفید باشد.

نوک زبانی حرف زدن (لیسپ) یک اختلال گفتاری است و اغلب باعث می شود که فرد در تولید صداهای «س» و «ز» دچار مشکل شود، افرادیکه بصورت نوک زبانی حرف می زنند این صداها را با صدای «ث» جایگزین کند.

نوک زبانی صحبت کردن یکی از قابل توجه ترین اختلالات گفتاری است که می تواند در این دوره از رشد رخ دهد. این افراد اغلب برای تلفظ صامت های خاصی با مشکل مواجه می شوند که صداهای “س” و “ز” از رایج ترین و چالش برانگیزترین صداها هستند.

علائم اوتیسم می تواند در اوایل دوران کودکی ظاهر شود. یک متخصص واجد شرایط باید برای تشخیص دقیق کودک را ارزیابی کند، این می تواند به دریافت حمایت و درمان مناسب و به موقع کمک کند.

LANSS برای ارائه یک ابزار بالینی ساده ایجاد شده است که می تواند برای شناسایی درد با منشاء عمدتاً نوروپاتیک مورد استفاده قرار گیرد، بنابراین درد نوروپاتیک را از درد فیزیکی تمیز می دهد.

در حالی که تاخیر گفتاری، تاخیر زبانی و تفاوت های یادگیری در بین کودکان اوتیسم رایج است، فقط به این دلیل که کودک دیر صحبت می کند به این معنی نیست که اوتیسم دارد. در این مطلب به بررسی تفاوت اوتیسم با تاخیر گفتاری می پردازیم.