کلمه «نوروتیپیک» یک اصطلاح غیررسمی است که برای توصیف فردی استفاده می‌شود که عملکردهای مغزش توسط جامعه معمول یا مورد انتظار است. این اصطلاح اغلب در مورد افرادی به کار می رود که اختلال رشدی مانند اوتیسم ندارند و آنها را از افرادی که دارای اختلال هستند متمایز می کند. این نه یک اختلال روانی و نه حتی یک اصطلاح تشخیصی رسمی می باشد. سایر عبارات معمول استفاده شده عبارتند از واگرای عصبی (نورودایورجنت) که فردی را توصیف می‌کند که نوروتیپیک نیست و تنوع اعصاب (نورودایورسیتی) که عموماً به تفاوت‌های عملکرد مغز در میان افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم اشاره دارد. این کلمات را می توان در مورد سایر شرایط عصبی رشدی مانند نارساخوانی یا اختلال نقص توجه و بیش فعالی به کار برد.

این مقاله ویژگی‌های یک فرد نوروتیپیک را شرح می‌دهد و توضیح می‌دهد که چگونه آنها با یک فرد عصبی واگرا تفاوت دارند. همچنین توضیح می‌دهد که چگونه تنوع عصبی در افراد اوتیستیک بیان می‌شود و چرا با «ناتوانی» یکسان نیست.

نوروتیپیک به چه معناست؟

یک فرد نوروتیپیک چگونه است؟

یک فرد نوروتیپیک فردی است که به شیوه‌هایی فکر می‌کند، درک می‌کند و رفتار می‌کند که توسط عموم مردم عادی تلقی می‌شود. موسساتی مانند مدارس، لیگ های ورزشی و مکان های شغلی معمولاً برای استقبال از افرادی طراحی شده اند که با این هنجارها مطابقت دارند. نوروتایپیکال به معنای “طبیعی” نیست. این به سادگی به این معنی است که رفتارها در محدوده های مورد انتظار قرار می گیرند، که می تواند از فرهنگی به فرهنگ دیگر متفاوت باشد. (مثلاً تماس چشمی مستقیم در برخی فرهنگ ها بی ادبانه و در برخی دیگر مورد انتظار است.)

ویژگی افراد نوروتیپیک

نمونه هایی از ویژگی های نوروتیپیک

 ویژگی‌های نوروتیپیک به طور گسترده به عنوان آنهایی که در یک فرهنگ خاص مورد انتظار هستند مشخص می‌شوند. مثالها عبارتند از:

-توسعه مهارت های کلامی، فیزیکی، اجتماعی و فکری با سرعت، نظم و سطح مورد انتظار

-برقراری ارتباط به شیوه ای مورد انتظار با گوش دادن و پاسخ دادن به شیوه ای بده و بستان

-توانایی توجه کردن و نگاه کردن به چشمان کسی در حین صحبت کردن

-برقراری ارتباط با حجم و سرعت مناسب برای موقعیتی که در آن قرار دارید.

-برقراری ارتباط غیرکلامی با حالت چهره و زبان بدن

-توانایی نشان دادن علاقه و همدلی

-توانایی تشخیص و پاسخ به حالت چهره و زبان بدن شخص دیگری

-دانستن تفاوت بین معنای تحت اللفظی (مانند “او از روی پل پرید”) و معنای انتزاعی (مانند “برو از روی پل بپر”)

-توانایی تغییر توجه از یک کار یا موضوع به موضوع دیگر

-توانایی کار مشترک

-مدیریت محرک های متعدد مانند صداها، مناظر و بوها با “تنظیم کردن” برخی از محرک ها و تمرکز بر روی دیگران

واگرای عصبی به چه معناست؟

واگرای عصبی به چه معناست؟

به این معنی است که مغز یک فرد به گونه ای کار می کند که انتظار نمی رود. این اصطلاح معمولاً زمانی استفاده می شود که رفتار یا پاسخ با آنچه از نظر اجتماعی، فیزیکی یا کلامی انتظار می رود متفاوت باشد. این اصطلاح برای اولین بار به عنوان جایگزینی برای “غیر معمول” در افراد اوتیستیک ابداع شد. با توجه به اینکه “غیر معمول” را برخی می توان “غیر عادی” دانست، توصیف دقیق تری در نظر گرفته شد. امروزه می‌توان «نورودایورجنت» را برای هر اختلال رشد عصبی به کار برد. اینها شرایطی هستند که در آن عملکرد مغز یک فرد با نحوه تفکر، عملکرد یا عملکرد دیگران در یک جامعه یا فرهنگ متفاوت است. مثالها عبارتند از:

-اختلال طیف اوتیسم: مجموعه ای از صفات است که بر نحوه تعامل افراد با دیگران، برقراری ارتباط، یادگیری یا رفتار تأثیر می گذارد.

-نارساخوانی: این وضعیت بر نحوه پردازش خواندن و املا تأثیر می گذارد و بر توانایی فرد برای یادگیری تأثیر می گذارد.

-اختلال بیش فعالی کمبود توجه: مجموعه ای از صفات که بر توانایی فرد برای تمرکز و یا ثابت ماندن تأثیر می گذارد.

نمونه هایی از ویژگی های واگرای عصبی

نمونه هایی از ویژگی های واگرای عصبی

ویژگی های واگرای عصبی نه بد هستند و نه خوب. در حالی که برخی از رفتارها ممکن است مخل در نظر گرفته شوند، برخی دیگر ممکن است نقاط قوت مثبت در نظر گرفته شوند. این اصطلاح تفاوت در نحوه عملکرد مغز افراد را توصیف می کند. اینها تنها بخشی از چالش ها و نقاط قوتی است که یک فرد اوتیستیک ممکن است بیان کند.

 

چالش ها:

-در ارتباط کلامی شرکت نمی کند.

-عواطف، احساسات یا همدلی را بیان نمی کند.

-وقتی با او صحبت می شود علاقه یا پاسخی نشان نمی دهد.

-با لحن یا ریتم غیر طبیعی صحبت می کند.

-مشکل در تشخیص نشانه های غیرکلامی

-تمرکز شدید روی یک شی یا موضوع خاص

-حرکات تکراری مانند تکان خوردن یا تکان دادن

-ناتوانی در سازگاری با تغییر روال یا تمرکز

-ناتوانی در مشارکت در افکار انتزاعی یا ساختگی

-مشکل در شرکت در فعالیت های گروهی

-واکنش بیش از حد به صداها، مناظر، بافت ها، مزه ها یا بوهای خاص

 

نقاط قوت:

-توانایی تمرکز شدید روی یک موضوع خاص

-صادق و روراست بودن

-مراقب بودن

-جزئیات محور بودن یا هدفمند بودن

-داشتن مهارت های حافظه استثنایی با حقایق و ارقام

-خوب بودن با پازل و حل مسئله

-داشتن مهارت های بالاتر از حد متوسط ​​در ریاضیات، موسیقی یا هنر

-عالی بودن با کارهای تکراری

-توانایی کار موثر در انزوا

-داشتن انگیزه زیاد برای موضوعات یا فعالیت هایی که مورد علاقه هستند.

-داشتن دقت بالایی در انجام کارها

جنبش تنوع عصبی

جنبش تنوع عصبی

تنوع عصبی با واگرای عصبی یکسان نیست. این اصطلاح ابتدا برای توصیف تنوع در نحوه بیان اوتیسم از فردی به فرد دیگر ابداع شد. تشخیص داد که یک شکل از اوتیسم وجود ندارد و ویژگی های اوتیسم نه “غیر طبیعی” هستند و نه ذاتاً نشان دهنده ناتوانی هستند. جنبش تنوع عصبی بر این ایده تمرکز دارد که تفاوت های رشدی که ممکن است در اوتیسم، اختلال نقص توجه و بیش فعالی، نارساخوانی و سایر شرایط دیده شود، نباید به عنوان ویژگی های یک اختلال در نظر گرفته شوند. این صفات در عوض به عنوان عبارات معمولی دیده می شوند که نیازی به درمان ندارند.

تا سال ۲۰۱۴، اصطلاح «نوروتیپیکال» به اندازه‌ای رایج شده بود که به عنوان یک مستند PBS تبدیل شد. این فیلم افراد اوتیسمی را نشان می‌دهد که دیدگاه‌های خود را در رابطه با جامعه «عادی» توصیف می‌کنند که اغلب از آنها به عنوان «نوروتیپیکال» یاد می‌کنند. در سال ۲۰۱۵، استیو سیلبرمن کتاب «قبایل عصبی: میراث اوتیسم و ​​آینده تنوع عصبی» را نوشت. این استدلال می کند که اختلال طیف اوتیسم بخشی از شرایط بشر در طول تاریخ بوده است. او استدلال می کند که با درک اوتیسم خود، برخی از بزرگسالان “قبیله عصبی” خود را کشف می کنند – یعنی خویشاوندان عصبی خود.

نارساخوانی چیست

خلاصه

کلمه “نوروتیپیک” ممکن است برای اشاره به افرادی استفاده شود که به روش هایی فکر می کنند، یاد می گیرند و رفتار می کنند که هنجار در نظر گرفته می شود. موسساتی مانند مدارس و محل‌های کار اغلب به گونه‌ای طراحی می‌شوند که به بهترین وجه با افرادی که با این هنجارها مطابقت دارند مطابقت دارند.

کلمه “تنوع عصبی” این ایده را توصیف می کند که راه های زیادی برای تفکر، یادگیری و رفتار وجود دارد. جنبش تنوع عصبی از این ایده حمایت می‌کند که تفاوت‌های رشدی باید به‌عنوان ویژگی‌های معمولی در نظر گرفته شوند، نه اینکه مانند ویژگی‌های یک اختلال رفتار شوند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این قسمت نباید خالی باشد
این قسمت نباید خالی باشد
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

20 + سیزده =

× پشتیبانی 24 ساعته